Bu Tango var ya, hem uysal, itaatkâr, çocuksu, hem de kadınsı, erkeksi, erotik, ahlaksız, hırçın... Aynı hayatın kendisi gibi. Bileğime baktığımda onu neredeyse görebiliyorum, damarlarımda zehir gibi dolaşıyor.

Romantik bir valsle başlayan sevimli, iyi niyetli, gülümseyen kız çocuğu bir anda üzerindeki bol elbiseyi çıkarıp atıyor. Şok oluyor insan bu kırmızılı, şehvetli kadını görünce.  Nasıl doğal, nasıl basit, nasıl çingene, nasıl da kaltak... Müthiş tehlikeli!

Her sabah pişmanlıkla uyanmaktan ve yine sana koşmaktan bıktım. Uzak durmaya çalıştığım her an beni içine alıyor, güçlü bir girdapta döndürüyorsun...“Tamam, bugün bırakıyorum seni, çık git hayatımdan, defol” diyorum, kaldırım serçesini iteler gibi... Hemen sonra dizlerimin üzerinde yavaşça yere çömeliyorum, ani git geller, flashbackler yaşıyorum... ve az önce acımasızca tekmelediğim Tango'yu büyük bir özenle yerden alıyorum, kollarımın arasında onu yükseltiyorum, ayağa kaldırıyorum... Dışarıdan görünen, yalnızca kollarımın arasında bir boşluk, sanki bir buluta sarılmış gibiyim, sanki bir hayalet çocuk, bir hayalet erkek veya bir tanrı gibi ona sarılıyorum ve etrafında dönüyorum, onun çekim gücüne girmişim, hiçbir şekilde çıkamıyorum...

Sabah bandoneon sesiyle gözümü açıyorum, aklımı başımdan alıyor... Burada değilim kesinlikle.  Bişey acıyor. Ve kırpmadığım gözlerimden yaşlar süzülüyor.

Müziği duyduğumda melodiye göre adımlar gözümün önünde şekilleniyor. küçük bir adım ve bir küçük adım daha, büyük bir adım ve bir dönüş.. 6-7-8 yok, kurallar yok, ne gancho, ne boleo; yalnızca kolların tutkuyla, sevgiyle, şevkatle diğerini sarmalaması... Böyle birşey yaşamak, doruklarda ve söylediğin gibi bulutların üzerinde dans etmek isterdim...Keşke ben de terleyebilseydim. İki terin birbirine bu kadar güzel karıştırıldığı bir başka teknik daha olamaz. Tango sanki simya ve o iki terin karıştığı yer sanki altın...

Tango... Herkesin kendi bedeni. Kendi alanı. Kendi günahı. Kendi inisiyatifi. Kendi doğrusu. Kendi tutkusu. Tango... Herkesin kendi hayatıyla dansı.